• Sími : 480 3046

Þorraþrællinn 1866

Nú er frost á Fróni, frýs í æðum blóð.
Kveður kuldaljóð Kári´ í jötunmóð.
Yfir laxalóni liggur klakaþil
hlær við hríðarbyl hamragil.
Mararbára blá brotnar þung og há
unnar steinum á yggld og grett á brá.
Yfir aflatjóni æðrast skipstjórinn.
Harmar hlutinn sinn hásetinn.

Horfir á heyjaforðann hryggur búandinn:
,,Minnkar stabbinn minn, magnast harðindin.
Nú er hann enn á norðan, næðir kuldaél
yfir móa´ og mel, myrkt sem hel.”
Bóndans býli á björtum þeytir snjá.
Hjúin döpur hjá honum sitja þá.
Hvítleit hringaskorðan huggar manninn trautt:
Brátt er búrið autt, búið snautt.

Þögull þorri heyrir þetta harmakvein,
en gefur grið ei nein, glíkur hörðum stein,
engri skepnu eirir, alla fjær og nær
kuldaklónum slær og kalt við hlær:
Bóndi minn, þitt bú betur stunda þú.
Hugarhrelling súr er hart þér þjakar nú,
þá mun hverfa´ en fleiri höpp þér falla í skaut.
Senn er sigruð þraut, ég svíf á braut.