• Sími : 480 3046

Guttavísur

Sögu vil ég segja stutta sem að ég hef nýskeð frétt.
Reyndar þekkið þið hann Gutta, það er alveg rétt.
Óþekkur er ætíð anginn sá, út um bæinn stekkur hann og hoppar til og frá.
Mömmu sinni unir aldrei hjá, eða gegnir pabba sínum. Nei, nei það er frá.
Allan daginn, út um bæinn eilíf heyrast köll í þeim:
Gutti, Gutti, Gutti, Gutti, Gutti komdu heim.

Andlitið er á þeim stutta oft sem rennblautt moldarflag.
Mædd er orðin mamma hans Gutta, mælir oft á dag:
Hvað varst þú að gera, Gutti minn? Geturðu aldrei skammast þín að koma svona inn?
Réttast væri að flengja ræfilinn. Reifstu svona buxurnar og nýja jakkann þinn?
Þú skalt ekki þræta Gutti, það er ekki nokkur vörn.
Almáttugur! En sú mæða að eiga svona börn.

Gutti aldrei gegnir þessu, grettir sig og bara hlær,
orðinn nærri að einni klessu undir bíl í gær.
O´n af háum vegg í dag hann datt. Drottinn minn! Og stutta nefið það varð alveg flatt
eins og pönnukaka.  Er það satt? Ó, já, því er ver og miður, þetta var svo bratt.
Nú er Gutta nefið snúið, nú má hafa það á tröll.
Nú er kvæðið næstum búið, nú er sagan öll.